پاييز است . دگرگوني است . تغيير رنگ است . رنگ به رنگ شدن است . بايد با طبيعت يكي گردم . بايد كودكي گمشده درونم را بيابم . من بايد بروم . صدايي مرا به سوي خود مي خواند . وسوسه ايي آتشي بر جانم مي اندازد . من الان بايد آنجا باشم .اما چگونه ؟؟

طبيعت خود راهنماست . آن قدر آلودگي بر آلودگي انباشت مي كند تا اين فرصت طلايي را بهت بده و من در شكار اين فرصت با شتابي صد چندان رهسپار خانه عشق مي شوم .

اينجا تلار است

قلب جنگل . روح زيباي هستي . نقطه پيوند با درون . سكوي پرواز بر فراز درختان . ديدن تمامي رنگها ، قرمز ، زرد ، نارنجي ...و اينها چه زيبا در كنار يكديگر قرار گرفتند . هارموني رنگها . زيباترين سمفوني است كه در طبيعت نواخته مي شود .

و من از راه و در تلار بيزارم . به نا شناخته هايش مي روم . آنجا كه ديگر رد پايي نباشد . آنجا كه ديگر دستي علف هايش را هرس نكرده باشد . آنجايي كه وحشي است  همچون كودكي . رها و آزاد همچون درونت و من به اينجا تعلق دارم . پس مي ايستم .

خوب مي نگرم . آنقدر كه نگاهم سير شود . بعد چشم فرو مي بندم .و تنها مي شنوم . صداي بلبلي بر شاخسار است . مي شنوم . آنقدر مي شنوم كه شنوايي پايان يابد . دست مي گشايم و آنقدر به هوا چنگ مي زنم تا آغوشي پر كنم . نفس مي كشم . نفسي ديگر . نفس هايي ديگر . دم و باز دم . آنقدر كه تمامي آلودگي ها از ريه هايم رخت بر بندد و آنقدر هواي جنگل را فرو مي دهم تا ديگر هوايي باقي نماند .

چك چك ، . دوباره چك چكي ديگر . چشم نمي گشايم . گوش فرا نمي دهم . دست هايم را پايين مي اندازم . صورت به آسماني مي گيرم  كه سقفش برگ است و خزان . برگ ، برگ ، برگ . دهان مي گشايم تا قطرات از روي برگها را بچشم . يك قطره ، يك قطره ديگر و باز هم يكي ديگر . دهانم را از آب حيات پر مي كنم و قطره قطره فرو مي فرستم . مي خواهم ذره ذره بچشم . آنقدر بچشم تا سلولي چشم انتظار باران نباشد . چشمهايم همچنان بسته است . رو سوي آسمان دارم . تمامي صورتم خيس از قطرات باران است . باراني كه به واسطه برگها بر جسم مي بارد . موهايم آشفته است و وحشي ، همچون جنگل . بكر است و به هر سمتي روان شده .

 در دم و باز دم هايم .غرق شده ام . فرق مي گشايم . جسمم را تماماً در اختيار بارش قرار مي دهم . ذره ذره ، سلول سلول از فرق سرم با قطره يكي مي شود . آنقدر يكي كه خود نيز قطره ايي مي شود . قطره قطره بر جسم فرو مي ريزد . شسته مي شوم . غبار راه از بر مي گيرم . چشمهايم را مي شويم . و باز قطره قطره مي شوم . از سر چيزي ندارم . از درونش نيز تهي مي شوم . انباشتي از اطلاعات داده شده به مغزم تبديل به آب باريكه هايي مي شود و بر روي بدنم روان مي گردد .

و اين پايان كار نيست . ذوب شدن ادامه دارد . با قطره يكي شدن به انتها نرسيده . امتداد اين راه جان باختن است . به قلب مي رسد . كشاكشي در مي گيرد . ضربان بالا مي رود . تسليم نمي شود . ولي اينجا جاي تسليم شده نيست . بايد يكي گردي . بايد لباس احرام بر تن كني . بايد غرق طواف گردي . بايد جاري گردي . اينجا تلاطم نيست . اينجا حيات ساكن نيست . اينجا قفس نيست . اينجا محدوده نيست . اينجا عرض و طولي و حركت در آن ابعاد نيست . اينجا رفتن است . همه رفتند و تنها تو ماندي .

قلبم آخرين ضربه را زد . تاپ ، توپ . از توپ افتاد . از هاي افتاد . از هوي افتاد . از بالا افتاد و قطره شد . يك قطره ، دو قطره ، هزاران قطره . خود دريا دلي بود و جاري شد . پس ديگر جاري شدن آسان شد .مانعي نبود . دست ها يارا بودند . پاها همقدم شدند و ديگر وقت ماندن نبود .

ايهاالعشاق ، آتش گشته ، چون استاره ايم ............لاجرم رقصان همه شب گرد آن مه پاره ايم

تا بود خورشيد حاضر ، هست استاره ستيز.........پي رخ خورشيد ما مي دان كه ما آواره ايم

الصلا اي عاشقان ، هاي ، الصلا اي كاريان .......باده كاري است اينجا ، زان كه ما اين كاره ايم

هر سحر پيغام آن پيغامبر خوبان رسد.......كالصلا ، بيچارگان ! ما عاشقان را چاره ايم

نعره لبيك لبيك از همه برخاسته......مصحف معني توي ، ما هر يكي سي پاره ايم

خون بهاي كشتگان چون غمزه خوني اوست.......در ميان خون خود ، چون طفلك خون خواره ايم

كوه طور از باده اش بيخود شد و بد مست شد.......ما چه كوه آهنيم ؟ ! آخر چه سنگ خاره ايم

يك جو از سرش نگوييم ، ار همه جوجو شويم .......گرد خرمنگاه چرخ ار چه كه ما سياره ايم

همچو مريم حامله نور خدايي گشته ايم.......گر چه عيسي بسته اين جسم چون گهواره ايم

از درون باره اين عقل خود ما را مجو ........زان كه در صحراي عشقش ما برون باره ايم

عشق ديوانه است و ، ما ديوانه ديوانه ايم.....نفسي اماره است و ، ما اماره اماره ايم

 و ما مي رويم در دل خاك . خاكي مرطوب با بوي بودن .

خاك را در مي نورديم و پاداشمان درياست . دريا بودن با ديگران . غرق شدن در وجودشان . دريايي شور و من شيريني ام را فداي بودنها مي كنم و در اين ميان به بالا و پايين مي روم . و در بالا و پايين رفتن هايم ، دختركي شيطان و بازيگوش تركه ايي خشك را  به سويت پرتاب مي كند . و تركه كه خود زماني جزيي از چرخه حيات بود اين زمان جسمي خالي است . پس از خود مي راني اش . جسم و روح را سازگاري نيست . از دنياي تو به دنياي او فاصله بسيار است . تو جاري شدن را تجربه كردي و او ايستادگي را تحمل نكرد  تو ذوب شدن را آموختي و او تنها افتادن را آموخت . تو غرق شدن را آموختي و او بريده شدن را فرا گرفت . تو در دريايي و او عضوي نا پيوند كه پس زده مي شود

پس

مي گويي : " تركه برو ، اينجا جاي تو نيست . "

تركه :‌" بگذار بمانم . "

مي گويي : " اينجا جاي ماندن نيست . "

تركه: " بگذار ريشه كنم . "

مي گويي : " اينجا خاك نيست . ريشه در كجا خواهي كرد . "

تركه : " ريشه در آب داشته باشم . "

مي خندي . بازهم ، خنده ايي بلندتر

تركه فهميده كه چقدر بي راه سخن گفته .

مي گويد : " بگذار در ساحل ات ريشه كنم . تا ترا ببينم و تو مرا سيراب سازي "

مي گويي : "سيرابي از دريا . از آبي شور . از آبي عقيم ، از مرده ايي حيات مي خواهي . "

تركه : " مي خواهم بمانم ، مي خواهم باشم . "

مي گويي : " چگونه با لجاجتي بچگانه . "

دريا طغيان مي كند و تركه را براي هميشه به ساحل انتظار پرتاب مي كند .

 فرصت چنداني نداشتم . بايد زودتر از خانه مي زدم بيرون . دكمه هاي مانتو را سريع بستم و در حاليكه پله هاي حياط را دو تا يكي مي كردم ، روسري را سرم انداختم . نگاهي به ساعت انداختم . دو دقيقه بيشتر نمانده بود . تو كوچه زدم . هوا حسابي تاريك بود . نگاهي به دور و برم انداختم و به سمت ته كوچه راه افتادم . مقصد انتها نبود . وسط كوچه بود . زير درخت اقاقي ، كنار شمشادهايي كه نامرتب بلند شده بود و تا كمر مي رسيد . زير نو چراغي كه شبي  مهتاب گونه را ساخته بود ، به ياد چهاري از شنبه ها .

رسيدم ، مي ايستم . نفسي عميق مي كشم . تا بلكه با رسيدن موج هواي تازه ، قدري قلبم از تلاطم بياستد . يك دقيقه ايي مي گذرد تا در نبرد سخت و بي امان ، گنجشكك قلبم كه مي خواهد تمامي دنده ها را شكسته و در آسمان آبي به پرواز در آيد ، آرامش برقرار شود . گنجشككم خوب مي داند كه رهايي ممكن نيست . بايد همچون گذشته بماند و تنها به چهچهه ايي از راه دور قناعت كند .

لحظه ها و ثانيه ها نزديكتر مي شود . چشم هايم را مي بندم . مي شمارم . شمارشي معكوس 9، 8 ، 7 ، 6 ، 5 ، 4 ، 3 ، 2 ، 1 ، ساعت مي نوازد . 1 ، 2 ،‌3 ، 4 ، 5 ، 6 ، 7  به 7 كه مي رسد مي ايستد . زمان مي ايستد . زمان در كل گيتي مي ايستد و چشمهايم هنوز بسته هستند . من زمان و مكان را در مي نوردم . دست راستم را به بالا مي برم . انگشت اشاره به دنيا را به سمت لبانم مي برم . در كنارش مي نشينند . بند بر خاك مي نهد . به سجده مي نشيند . چقدر و تا به كي نمي دانم . زمان اينجا معنا ندارد . بند بندهاي انگشتانم بلند مي شوند . مي چرخند و مي چرخند تا اين ميعادگاه عشق را عبادت كنند .

جايگاره گل بوسه ايي به رنگ نسترن است . مي پيچد و مي پيچد از دو سو . از بالا تمامي فكرم را تنگ در آغوش مي گيرد و از پايين قلبم را نشانه مي رود ، و من در بند عطر نسترن هايي هستم كه مرا در بر گرفته اند . مست مي شوم . مست مست و در اين مستي آهسته چشم مي گشايم . با سه شماره . 1 ، 2 ، 3 ، حيرانم ، گنگم ، دقايقي مي نگرم تا ببينم كجايم . ميعادگاهم نيست . چراغ  مهتاب ، شمشادها و اقاقي ها ، هيچكدام نيستند . مه غليظي است . چشمم جز سفيدي چيز ديگري نمي بيند . قدمي به جلو مي گذارم . باز هم قدمي ديگر ، قدمهايم را سرعت مي بخشم . صداي آب مي آيد . موج نيست ، جريان آبي است . رودي است . قدم نزديكتر مي گذارم . حالا ديگر در كنار رودي آرام هستم . در امتدادش به راه مي افتم . چشم از رود بر نمي گيرم . صداي مرغان مي آيد . مرغان دريا . به دريا رسيدم . انتهاي اين رود دريا بود . دريايي در ميان مه . دريا ترا به سوي خود مي خواند . بايد تني به آب بزني .

بايد دل به دريا بزني ، تا حس كني . و من مست تر از هميشه گامي به جلو مي نهم . در هواي سرد پاييزي ، آبي گرم به پايت مي خورد . نرم ترا در بر مي گيرد و مي رود . قدري خمار مي شوي . گرمايش را مي خواهي و دريا بخشنده تر از اين حرفهاست كه خماريت را بيشتر كند  ، باز مي آيد و اين بار بيشتر ، تا ساق پايت را در بر مي گيرد و تو جان گرفته از نوك انگشتانت را به ساق پايت منتقل مي كني . گرما يواش يواش به بالا مي رود و تو من اش يواش به جلو مي روم . دريا دلفريب است و تو دلداده . دريا گرمت مي كند و مي رود . بادي ترا به لرز مي اندازد . بيشتر مي خواهي به دريا پناه ببري . اعماقش گرم است . قدمي ديگر مي نهم . قدمي بزرگتر از قبل . زانو در آب دارم .

زانوانم ديگر نمي لرزند . موجها ديگر نمي روند . ديگر خمارم نمي كنند . كاملاً در برم گرفته اند . تنها نوازشي است . دريا گستاختر شده . موج در كمرم انداخته و مي خواهد گرمتر كند . مه را همچنان حس مي كنم . تك تك سلولهايم رفع عطش كردند ، سيراب شدند . سيراب تر از هميشه . بوي شاليزارهاي شمال را مي دهند . آنقدر سيراب كه وقتي آخرين موج بر لبانم نشست ديگر نفهميدم . بوسه ايي آتشين بود . لبهايم قدرت رهايي نداشتند . طعمش را حس كردم . شوري نداشت . بوي بهار نارنج داشت . شهدش شيرين بود . به شيريني ... نه ، شيرين نبود . مزه ، مزه شراب بود . طعمش خاطرم نيست . چرا كه با آخرين بوسه موج ديگر نبودم . به روي آب آمدم . سبك ، سبك تر از هميشه . نيازي به دست و پا زدن نبود  كاملاً  روي آب قرار گرفته بودم و با هر موجي ، آرام به بالا و پايين مي رفتم . موجها با موهاي پريشانم بازي مي كردند  و برايم لالايي  مرگ مي خوانند و من روحم را تقديم كردم . به پاي بوسه ايي ريختم .

صداي زنها باز آمد . 1 ، 2 ، 3 ، 4 ،‌5 ، 6 ،‌7 ، 8 ، زمان ايستاد . اين بار روي ساعت 8 . چشمهايم را در آن باز كردم . به دور و برم نگاه كردم . درست وسط كوچه بودم . زير درخت اقاقي . جسمي سنگين با روحي جاي گذاشته در جايي كه زمان و مكان ندارد . راه مي افتم با دستي روزمرگي هايم را در دست مي گيرم و با دستي ديگر زنگ را مي فشارم . مي روم تا چهاري ديگر را با هفتي ديگر به انتظار بنشينم تا بار ديگر جان دهم .

در وفـاي عشق تو مشهور خوبانم چو شــــمع

شب نشــين كوي سربازان و رندانم چو شــــمع

روز و شب خوابم نمي آيد به چشم غم پرسـت

بس كه در بيماري هجر تو گريـــانم چــو شمع

با توام ،

با توام اي همدم و همنشين من ،

اي همقدم با پوچي هايم ،

اي  همنشين بي كلام ،

اي فرياد سكوت هايم ،

اي خسته راهم ،

اي هم سلولي از سكوتت خســته شدم . به انزجار رسيدم . لبريز از تنفر شدم.

از هر چـه سكوت است بيزارم .

من مي شكنم تـــــا سكوت بشكند . من درهـا را بهم مي كوبم تا كوبشش صدا توليد كند . من بـه سيم آخر مي زنم تا ديوار بلند سكوت شكسته شود .

من سوار بر تكنولوژي قرن اين ديوار صوتي را مــــي شكنــم . تمامي نـــاقوسها را به صدا در مي آورم . تمامي زنگها را مي نوازم تا تو بفهميي زنگها براي كه به صدا در مي آيند .

سوار بر تمامي كشتي هايي كه سوار بر موج پاكيها خودنمايي مي كنند ميشوم تا بــا صلابت سوتشان تلاطم به پا كنم و تايتانيكي گردم كه در زير تمامي پاكي ها مدفون مي گردد ،

چرا كه ديگر از پاكي ها هم خسته شدم . شايد ، شايـــــــد اين حضور نا همگون ، اين بودنـي منحوس ، اين آواره گم شده در دنياي خويش‌ ، اين تنهاي تنهاتر از هميشه ، اين لب فرو بسـته اي كه گفتن نــــياموخته ، ايـــن وجود پر احساسي كه دريچه انفجار ندارد و بر سر آن هـمواره سوپاپ اطميناني خود نمايي مي كند كه تنها وظيفه اش انباشت بود . انباشتي از پنهاني ترين زواياي

يك بودن . يك شوق ، يك حس .

او ديد . فقط ديد مرگ عاشقاني كه بر سر اين خـفته زار مي زنند . بوسه هايي كه هيچــكدام طعم بوسه شاهزاده قصه هاي ما را نداشت . بنا گاه تمامي قصه ها پايان يافت .

سيندرلا ، زيباي خفته ، پري دريايي و .... و قـصه گر ، قــــصه ايي ديگر از سر گرفت . شرك ، غولي مهربان كه تمامي احساسهاي زيباي پرنسس فيونا را زنده كرد .

فيونا از تمامي قيدها و بند هايش ازاد شد . بــندهايي كه چون تارهاي عنكبوتي فقط نخــهايي نازك بودند كه تنها زشتي ظاهري داشتند ولي هــمه از آن در هراس بودند . و مي خواستند به هر طريقي از مامن خود ، از خانه هايشان برانند .

قصه ها تغيير كرد و حالا اين من و تو هستيم . بـا فاصله هايي بس دراز ، درازتــر از هميـشه، بس طولاني و تو هيچگاه نگفتي در اين راه طولاني كه مرا تنها مي گذاري با چه چيزهايي بايد برخورد كنم .

 نگفتي ايا مي توانم به تنهايي از دهان شیر پلنگ و گرگ جنگل قصه كدو قلقله زن بگذرم . من نه پيرزن قصه بودم نه كدويي كه مرا پناه دهد .

نگفتي اين تنهايي ها اين جوان خام را از پا در مي آورد . نگفتي كه همه چيزش را مي دهد و جاي خالي آن همه چيزها را بــا چه چيزهايي  پر مي كند . مرا درياب  . تنهايي هايم را درياب . لحظه هاي اسير در زندان ماده را درياب .

نمي خواهم باز هم بزرگتر شوم . تا اين حد بزرگي مرا بس . ديدن بازيهاي اين چرخ گردون مرا بس . اين چرخ تا به كي خواهيد چرخيد . نمي بيند كه در زير چرخشش له شدم  در اين سوراخ چندين بار بايد گزيده شوم تا بفهمم عاطل و باطل يـك نقطه ام . در بازي نقطه ها ، خـطم را گم كرده ام .

من به خط نرسيدم و در نقطه ايي در جا زدم . مني كــه در حسرت جايـــــگاه عقابي تيز پرواز بودم ، همچون آن كلاغ پاهايم در كـــــلاف سر درگم پشــمينيه گوسفندي گير كرده و من هرگز شكار نياموخته به شكارگاه زدم .

از طلا بودن پشيمان گشته ايم ............مرحمت فرموده ما را مس كنيد