يادش بخير پشت نيمكت هاي شكسته ، پشت درهاي بسته كلاس ، پشت ديوارهاي بلند مدرسه از اجتماع

مي خوانديم !!!

اجتماعي كه برايمان محدود به ديوارها مي شد و ما ماهيان درون تنگ آنجا را چه بزرگ مي ديديم و ما هر چه بزرگتر شديم ، اجتماع مان  بزرگ و بزرگتر شد و ما ماهيان درون تنگ در ميان دريايي گم بوديم . دانشگاه بود و در آن نمادي از ايران . كرد ، ترك ، بلوچ ، شمالي و .... دختر بود و پسر .دو آهن ربا و بين شان ديواري . ما همزيستي را نياموخته بوديم .

 تنها در گوشمان مي خواندند كه كه اقيانوس پر خطرتر است و شما پيروان راه اجتماع بايستي اين جامعه را حفظ كنيد و ما خود شيفته غرق شدن در اقيانوس بوديم .

از هجوم ماهواره ها خوانديم و به عشقش تحقيق كرديم . گفتند شما بايد مبارزه كنيد و ما خود زماني مي شد كه خود باخته اين مبارزه بوديم .

ما خود باوري خوانديم جامعه داري درهاي باز قاچاق را به رويمان گشود و اين خود باوريمان را زير سوال برد . چرا كه باوري نداشتيم كه با بادي خزان شد .

ما دروغها شنيديم ، دروغها خوانديم . غافل از تربيتمان كه دروغ را امري زشت مي پنداشت .ما تاريخ خوانديم . از خوبها و بدها و آنها سراسر دروغ بود .

ما تضادها ديديم ، ظلمها حس كرديم و انسانيت انسان را به انكار كشيديم . اعتقاداتمان دچار يك زلزله هشت ريشتري شد . فهميديم كه مي توان خيلي از اصول را تغيير داد . . تنها حكمي

و ما رها شده از بندهايي كه ما را نگاه مي داشت . اعتقاداتي كه روزگاري همه زندگيمان بود و ما باخته آنها بوديم فهميديم كه حالا مي توانيم كمي دروغ بگوئيم ، كمي دزدي كنيم ، كمي ناحقي كنيم ،‌كمي نامردي كنيم ، كمي به ناموس ديگري نگاه كنيم ، كمي در دين دست برد ، چون كمي از خيلي ، خيلي بهتر است و ما ماهيان آب نديده چنان شيرجه در اقيانوس دهكده جهاني مي زنيم كه دست مريزاد دارد .

در حق من لبت اين لطف كه مي فرمايد

سخت خوبست وليكن قدري بهتر از اين

روزي روزگاري كه خوش زماني بود و ايام به كــــام اميـري بر وجودها  فرمان مي راند . شيـر مردي فرمانده ،‌ كه كاخ عمارتش را بر سرها  نهاده بود  و چون تاجي مي درخشيد . جلوه اش ، جلوه مان شده بود و تلالواش ، برق چشمانمان . نورش رنگ رخساره مان بود و سبزي تاج مرصعش ، رنگ سبز نگاه ها يمان . و ما به پاس اين بزرگي كه به اندازه  دنيا دنيا بود و به پاس فروغي كه وجودش در چشمانمان به زبانه كشيده بود و به پاس غروريي كه هويت هزاران ساله مان بود ، تك به تك  سلولهاي خاكستريمان را به پيشكشش فرستاده بوديم و خود فرمانبـــــــــــــــري بوديم كه رها شده ،  از اميريش لذت مي برديم .  ما غرق شادي بوديم . مست بوديم ، مست شراب ناب و سرمست اين غرور .

 آن روزها فراموشي  چون ديويي  به سراغمان آمد و پرده جهلمان را بر پاهاي زشتمان كشيد و ما طاووسي گشتيم كه در بازار مكاره ايي ،  بر عالم و آدم فخر فروختيم . فراموش كرديم كه اميرمان ما را امير بود .  و هر آنچه ما را بود ،  زاده دستان تواناي او بود .

 ماه و خورشيد سرزمينمان  نيز رنگ رخسار اميــــــر را داشت . نور نگين زمردينش بود كه در چشممان درخشيدن كرد و چشم ديگران را شكار كرد . در شكارگاه دلم امير حاكم بود و ما خورشيد سيمايي خود باخته بوديم  و ندانستيم ، يعني دانستيم ولي سرمست باده ايي بوديم كه امير با دستانش ذره ذره در جسم زنجير شده مان ريخت .

 گذشت گذشت و برگها فرو ريخت تا ما نيز فرو افتاديم . و كوس رسوايي مان عالم گير شد . و ما در لجنزاري فرو مي رفتيم . خور تابان ديگر نتابيد . فروغ چشمانمان رنگ سياهي مي گرفت . حرف حرف ناممان كه چون ستون خيمه ايي ما را سراپا  نگه مي داشت ، شكست و ما گوژ پشتي شديم كه نگاه به لجن هايي زير پا دوختيم . و ما  بت پيكراني كه سنگتراش چون سرو بوستاني تراشيده بود ، رها شده از اميــــــــــــر ، با تلنگري كه بر چين دل خورد شكستيم و تكه تكه بر زمين سفت افتاديم .

ولي زيستن حكممان بود و ديگر توان حكم اعدام نفس را نداشتيم . دخمه ايي ساختيم و به ياد روزي كه اميـر بر آن نهاديم ، به ياد بهار رميده ، زرد گل هاي زمانه را به كناري نهاديم و با دودهاي رها شده بر بالاي سرمان حلقه ايي مي سازيم تا ارباب بر آن نشيند . انديشه را وسعت مي دهيم آنقدر تا تاريكي از گيتي بر آيد و نورش اميـرمان را وهم سازد و اين وهم را جشن مي گيريم و نام فجر بر آن مي نهيم .

وهم فجر مبارك

امکانات